Cafezá - Catarina e Jarirí, uma paixão sobre-humana

Autor: 

–Inté qui chegaru.

–Deu ciértinhu, fia. Nósi num fumus vista. Já podemo cuntinuá cos nuóssos prano, agóra nósi vai pudê arrésgatá as tua criansa deisse poço imundu in quieiles istão. Nósi temos di i divagá i cum muitu cuidadu, ié a parti finá do nuósso pranejamientu ié tumém a maisi pirigósa, quarqué erru i tudu vai révertê pá trajédia du cumessu, i tudas nósi vai cai di novo naszunha di Asdrebal.

–Ié vérdadi, dona véinha. Nósi vamo passá na béradinha, nu iscuru tatiá, cos pézinhu a malapoiá i a boca féchada a cólá. Si uma telha cai nu chão, adeus mundu dos cagão.

Entonces, dona véinha subiu na cagunda da mãe di Nica di nuóvo i, na parte mais baxa  da parede, cunsiguiu subí in cima du telhado.

 

Nenhum voto

Postar novo Comentário

O conteúdo deste campo é privado não será exibido ao público.
CAPTCHA
Esta questão é para testar se você é um visitante humano e impedir submissões automatizadas por spam.
CAPTCHA de imagem
Digite os caracteres exibidos na imagem acima.